“Hayat bazen çok zor bazen çok kolay geçebilir. Hayatı seversen ve sabırla beklemesini bilirsen, istediğin her şeyi ondan alabilin. Her zaman hayata gülümseyerek bakmasını bil; ödülünü alacaksın.”
Ah Pelin ablam, ah…
Ne güzel aktarmışsın düşüncelerini, sevgini mektubunda. Yıllardan sonra mektup dosyama baktım da ansızın; bana ne yazmışsın acaba diyerek okudum ve gerçekten de unuttuğum bir şeyi hatırladım yaşayarak. Hayat bazen en zor anları yaşatırken insana, güzel bir insandan -o insan bedenen artık hayatta olmasa da- gelen bir dokunuş size güzelliği hatırlatır. İyiliği hatırlatır. Sabrı aşılarken direnmeyi anımsatır.
En son teknoloji dururken gerilerde kalmış bir yöntemi –mektup yazmayı- sırf romantik olduğum için seçtiğini söylese de kendi de bir romantik diyeydi. Ben hâlâ mektuplar yazıyorum. Yazmaya da devam edeceğim çünkü kalemin kâğıdın dokunduğu söz daha derindir, daha özdür, daha kendidir.
Üzülmüş tiyatroyu bıraktığımı duyunca ama haklı nedenlerim olabileceğini de düşünmüş. Bunu okurken ben de düşündüm de aslında haklı sebeplerim, o an için haklı da olsa aslında değildiler. İnsan kim için olursa olsun kendinden vazgeçmemeli, direnmeli. Bazen biz romantiklerin yapamadığı bu işte. Direnememek yanımızdakilere. Sorumluluk duygumuzun ağır basması. Bir gün umurunda olmayacağımız insanlar için kendimizden ödün vermek. Durmadan onların önceliklerine öncelik vermek. Kendi köşemize çekilip kalmak. Kendi köşemize çekilip kalırken kendimiz bile yanımızda değilizdir artık. Farkına bile varmayız bunun. Umursamayız çünkü. Çünkü artık bir önemi yoktur. İçimizin yarası, kanaması bizi bizden bile uzaklaştırır.
Oysa yapmamak gerek. Yapmamak gerek böyle. Tiyatroda beni yetenekli bulmuş, bilmiyormuş bu konuda yeteneğim olduğunu, güzel görüşünden kaynaklı ama evet aşığım tiyatroya. Orada bir nefes var. Bazen nefessiz bıraksa da bir nefes, cana can olan. İnsanı hayata bağlayan bir sihir var. Bazen hayatla bağlarınız kopacakken bir şey olur ve birden bağlanmış bulursunuz kendinizi. Sizi dirilten bir şey olur. O zamanlar beni dirilten de sahne olmuştu. Seyircisi olduğum tiyatronun oyuncusu olabilme ihtimali ve kısa sürse de ömürlük bir aşkın alevler katarak kendine sürüp gitmesi. Alev almış bir aşk tiyatro. İzlemek, izleme isteği. İzlemekte yetersiz kalmak. Vakit ayırmak için oyun seçmek zorunda kalmak. Bunlar işin ayrı bir boyutu fakat her durumuna rağmen güzel kalbi, gülen yüzü ile izlemiş oyunu. Sevmiş oyunculuğu. Beğenmiş kendince. Yazmış düşüncelerini ve eklemiş mektubuna.
Yıllar sonra çözümsüz hissettiğim bir zamanda gelmiş elime düşmüş yine bu mektup, ne kadar değerli. Belki o zamanlar okuduğumda bu duygulara sahip değildim diye daha yüzeysel hissetmişimdir okuduğum zaman kim bilir. Şimdi ise gerçekten de büyük bir kayıp bıraktığım şeyler, özellikle tiyatro.
Hayat bazen zor, bazen kolay, bazen dipte, bazen öyle dipte ki dibin dibi görünmez neredeyse. Göremez insan aydınlığı. Karanlıkta kalır ve kalacağını zanneder hep. Geçecek deseniz de geçeceğine inanmaz kişi. Bitecek deseniz de inanmaz. Öyle karanlıktadır ki önünü dahi göremez. Sahne aydınlanır bazen ama o yine de göremez. Perde açılır ayırt edemez. Perde kapanacaktır oysa bir gün. Hem de öyle bir kapanacaktır ki bir daha açılmamak üzere.
Bazen hepimiz unutuyoruz hayata gülümsemeyi. Oysa önceleri “hayata gülümse ki sana kahkaha atsın” derdim. Şimdi ise hayat, tebessümler zinciri. İnce bir tebessüm, bazen gökteki ayın gecedeki hali gibi. O nasıl ki göğün karanlığına tebessüm ediyor, biz de yerin karanlığına tebessüm ediyoruz.
Bir gün gideceğimizi aklımızda tutsak hep, biteceğini bilsek hep, iyilikle güzellikle sarılabilsek hep belki başka olurdu. Belki o zaman kendimizi kendimizsiz köşelerde unutmazdık kim bilir.
Öyleyse herkese sevgilerimle, özellikle de Tüge’ye.
