Erhan Arıklı’nın paylaşımını okuyunca siyasete dair bildiğimiz birçok şeyi yeniden gözden geçirmem gerektiğini fark ettim. Anlaşılan o ki, siyasetçinin vatandaşın eleştiri ve hakaretlerine katlanması gereken insanlar olduğunu düşünmek gibi büyük bir yanılgının içindeymişim!
Biz siyasetçileri hayatımızı doğrudan etkileyen sayısız düzenlemenin altına imza atan insanlar sanıyorduk. Oysa durum bambaşkaymış. Meğer siyasetçiler, toplumun en kırılgan ve en hassas grubuymuş. Ponçik piremseslerim benim…
Sonuçta siyasetçi ülkenin geleceğiyle ilgili kararlar alabilir. İnsanların cebine, çocuklarının eğitimine, yaşadıkları kentin nasıl şekilleneceğine müdahale edebilir. Ama bütün bunlara rağmen vatandaş eleştirirken ses tonuna dikkat etmelidir. Çünkü önemli olan siyasetçinin moralidir.
Hazır yeri gelmişken tanım değişikliği öneriyorum:
Demokrasi, vatandaşın yöneteni denetleyebildiği ve eleştirebildiği bir sistem değil, yönetenleri üzmeden eleştirmeyi öğrendiği bir yönetim biçimidir.
Pek tabii, siyasetçinin aldığı kararların sonuçlarına katlanmak yurttaşın görevidir. Yurttaş sabırlı ve anlayışlı olmalıdır. Yurttaş olgun davranmalıdır. Eleştiri yapmadan önce siyasetçinin o gün keyfinin yerinde olup olmadığını kontrol etmelidir. Hassas bir kelebekle temas eder gibi…
Yetki sınırsız olabilir ama tepki ölçülü olmalıdır! Bir avuç zenginin keyfi için binlerce insanın hayatı cehenneme çevrilebilir ama yurttaşın kullanacağı kelimeler özenle seçilmelidir! Çünkü önemli olan siyasetçinin nasıl hissettiğidir.
***
Dünyanın farklı yerlerinde yurttaşlar yönetenleri eleştiriyor, protesto ediyor, karikatürlerini çiziyor, mizah malzemesi yapıyor, zaman zaman hakaretler ediyor. Gariptir ki medeniyet buna rağmen çökmüyor. Akıl alır gibi değil.
Dahası pek çoğunun aklına “birkaç kişiyi hapse sokmak gerek” fikri de gelmemektedir. Bizde ise siyasetçiye yönelik hakaret ya da sert bir eleştiri duyulduğu anda zihinlerde aynı refleks çalışıyor:
Yeni bir yasa yapalım. Bilişim Suçları Yasası’nı güncelleyelim! Ceza Yasası’nda bir suç daha tanımlayalım. Konuşmayı yasaklayabilir miyim acaba? Sosyal medyayı daraltsak olur mu? Eleştiri ile suç arasındaki çizgiyi biraz daha bulanıklaştırabilir miyim? Birkaçını hapse soksak, bu işi çözeriz sanki! Özgürlük dediğin şey de dozunda güzel…
Sanırım burada unutulan küçük bir ayrıntı var…
Sonuçta WhatsApp grubunun yöneticisi değil, bir kara parçasını yönetmeye talip kişilersiniz. İnsanların cebine, eğitimine, sağlığına, işine ve geleceğine dair kararlar alıyorsunuz. Bu kadar yetkiyi talep edip karşılığında hakaret duymak istememek, siyasetten çok müşteri memnuniyet anketine benzemiyor mu?
Sahi, bu kadar yetkiyi kullanıp da karşılığında yalnızca çiçek, teşekkür kartı ve iyi dilek mesajı beklemek fazla iyimser bir düşünce değil mi?
***
Neyse işin özü, eğer tüm bunlar katlanılmaz geliyorsa, bunun son derece basit bir çözümü vardır.
Siyaseti bırakır, köyde bir ev alır ve domadez yetiştirirsiniz. Domadezler sosyal medyada yorum yazamazlar. Size hakaret etmez, sizi eleştirmez, sorular sormazlar.
Domadezler son derece naziktir. Şefkatli ve tatlı dillidirler. Kırıcı olmamaya büyük özen gösterirler. Muhalefet etmez, protesto düzenlemezler.
En fazla hastalanır ya da kuraklıktan etkilenirler. Eğer beklentiniz eleştirisiz, itirazsız ve tamamen uyumlu bir hayat sürmekse, siyaset yerine domadez yetiştiriciliği daha uygun bir meslek olabilir.
İnanın, bunların hiçbiri ifade özgürlüğünü suç haline getirmeye çalışmaktan daha yorucu değildir.
