Gün geçmiyor ki adamızda ya da çevremizde yeni bir absürtlükle, yeni bir krizle sınanmayalım. Bazen adanın kuzeyinde kendi yankı odalarımıza çekilip iç meselelerimize kilitleniyoruz; bazen de tüm adayı ve geleceğimizi doğrudan ilgilendiren, tam da burnumuzun dibinde patlak veren kırılma noktalarını ıskalıyoruz. Ancak geçtiğimiz günlerde iki toplumlu diyaloğu senelerdir bünyesinde barındıran bir konferans olan Cyprus Forum’da yaşananlar, artık hiçbirimizin öylece kafasını çevirip geçemeyeceği kadar kritik bir alarm veriyor.
Lefkoşa Türk Belediyesi Başkanı Mehmet Harmancı’nın konferansa katılımı ve ünvanı, aşırı sağcı ELAM’ın yarattığı histeri ve uyguladığı siyasi baskı nedeniyle bir krize dönüştürüldü. Harmancı’ya en başta layık görülen “Belediye Başkanı” unvanı, ELAM’dan gelen tehditvari tepkilerin ardından alelacele “Toplum Lideri” gibi bir nitelemeye çekildi. Mehmet Harmancı da son derece onurlu ve dik bir duruş sergileyerek, bu gerici şantaja boyun eğmeyeceğini belirtti ve etkinlikten çekildi. Arkasından Lefkoşa’nın Kıbrıslırum Belediye Başkanı Charalambos Prountzos’un, siyasi partilerin ve sivil toplum örgütlerinin dayanışma göstererek forumu boykot etmesi ise içimize bir nebze su serpen, umut verici bir refleks oldu.
Ama durup bir düşünelim: Biz bu noktaya nasıl geldik?
Öncelikle ELAM’ın yaygarasını kopardığı ve arkasına saklandığı o yalanı bir deşmek gerekiyor. Neymiş efendim? Mehmet Harmancı’ya “Belediye Başkanı” demek, ‘sahte devleti’ tanımak demekmiş! Bak sen şu işe… ELAM sözde Kıbrıs Cumhuriyeti’nin bekçiliğine soyunuyor; ama savunduğunu iddia ettiği devletin anayasasından bir haber!
Gözlerinizi açın ve gerçek hukuka bakın: Bugün adanın kuzeyinde yaşayan Kıbrıslıtürklerin elinde, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası’nın bizzat tanıdığı, uluslararası meşruiyeti olan yalnızca iki makam vardır. Biri, adanın kuzeyindeki cumhurbaşkanlığı makamının uluslararası alanda karşılığı olan “Kıbrıs Türk Toplum Liderliği”dir. İkincisi ve yerel yönetim düzeyindeki tek meşru temsiliyetimiz ise bizzat Lefkoşa Türk Belediyesi Başkanlığı’dır.
Lefkoşa Türk Belediyesi (LTB), 1958 yılında kurulmuş, 1974’ten de 1983’ten de çok önce var olan köklü bir kurumdur. Dahası, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası’nın 173. Maddesi, Lefkoşa dahil beş büyük şehirde Türk ve Rum belediyelerinin ayrı olarak kurulmasını açıkça hükme bağlamıştır. Tıpkı toplum liderliği gibi Mehmet Harmancı’nın temsil ettiği başkanlık makamı, ayrılıkçı rejimin sonradan uydurduğu bir mekanizma değil; bizzat Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası’nın tanıdığı bir temsiliyettir.
Kendi anayasasını bile tanımayan, hukuku kendi faşizan ideolojisine göre eğip büken bu çevrelerin amacı Kıbrıs Cumhuriyeti’ni korumak falan değil. Onların derdi, Kıbrıslıtürklerin bu adadaki anayasal varlığını, siyasi iradesini ve ortaklığını tamamen silmek. Kırk yılı aşkın süredir Mustafa Akıncı ve Lellos Demetriades ile başlayıp ortak kanalizasyon projesinden Lefkoşa İmar Planı’na kadar şehri bir arada tutan belediyeler arası diplomasiyi hiçe saymak, bu adayı kalıcı bölünmüşlüğün kucağına itmekten başka kime yarar sağlar? Bölünmeden beslenen, adayı sadece kendi nefretinin oyun alanı sanan karanlık odaklara!
Peki, burada suçlu sadece ELAM mı?
Ben bu süreçte Cyprus Forum’u ve Nicolas Kyriakides’i doğrudan hedef alıp sanki tek suçlu onlarmış gibi göstermeyi pek de doğru bulmuyorum. Yıllardır bu adada iki toplumlu diyaloğu taşımak için ne kadar emek verdiklerini, nasıl alan açmaya çalıştıklarını hepimiz biliyoruz. Belli ki organizatörler, arkasına devlet protokolünü ve siyasi baskıyı alan bir lobi karşısında çaresiz hissettiler, etkinliği kurtarma refleksiyle geri adım attılar.
İşte asıl korkutucu olan, tüylerimizi diken diken etmesi gereken tehlike tam da burada yatıyor!
Eğer adada diyaloğun, çözüm arayışının ve ortak aklın en güçlü kalelerinden biri olan sivil toplum örgütleri bile ELAM’ın baskısına boyun eğmek, onun sınırlarını çizdiği sansüre teslim olmak zorunda kalıyorsa; bu yangın sadece konferans salonlarında kalmaz. Bu, aşırı sağın artık siyaseti rehin aldığının, merkezin faşizmin tehditlerine karşı nasıl felç olduğunun en somut kanıtıdır. Yarın öbür gün küçük sivil toplum örgütleri, barış için çabalayan gençler, ortak projeler yürüten akademisyenler nasıl nefes alacak? Faşizm her bağırdığında bir adım geri çekilirsek, yarın üzerinde duracak bir karış ortak zemin bulabilecek miyiz?
Bizler, bu adanın ortak geleceğine inananlar; ne kuzeydeki ganimetçi ve asimilasyoncu yapılara teslim olacağız, ne de güneyde boy gösteren faşist dayatmalara göz yumacağız. Kıbrıs, ne askeri bir üs ne de aşırı sağın şahsi mülküdür. Bu ada, tüm zenginliği ve anayasal haklarıyla Kıbrıslılarındır.
Şimdi soruyorum sizlere: Aşırı sağın adamızı adım adım kuşatmasına sadece uzaktan bakacak mıyız, yoksa bağımsız bir vatan için yan yana durmaya cesaret edecek miyiz?
