Yaz tatili bitmişti.
Belçika’ya, iş hayatına geri dönmek için Larnaka’dan uçağa binmiştim.
Uçakta altmışlarında bir çift gördüm.
Yüzlerinden belliydi; çocuklarına, belki de torunlarına gidiyorlardı.
Uçak indi. Ayağa kalkıp kabinlerden çantalarımızı aldık.
İnerken fark ettim: Çantalarından birinin dışına yaklaşık 30 cm’lik bir parça taşıyordu.
Dikkatimi çekti.
Bir incir dalıydı.
Merak edip sordum.
“Kızım hamile,” dedi.
“Evinin bahçesine bir zeytin ağacı dikmek istiyor.
Büyüdüğü ağacın meyveleriyle büyütsün sevdiklerini diye.”
Kimisi güzel çocukluk anılarını incir dallarıyla taşır,
Kimisi tahin–pekmez yapar, pidesine sürer gurbette.
Evet, biliyorum…
Bunu yapanlar var.
Zoru keyifle, eğlenerek ve eğlendirerek başaranlar var.
TAHINI MOLASSES
Gelin bu seride önce Tahini’yi tanıyalım.
Tahini Molasses kimdir?
Nasıl yaniii?? Șu ana gadar duymadıysan bugün şanslı günün…Tahini şu anda Londra’da yaşayan, Kıbrıs adasında doğmuş büyümüş, bir müzisyen ve geniş çaplı sanatçıdır. Sanatın içinde gendini gaybedebilen ve sesini gullanamadığında kapana kısılmış hisseden biridir.
“Tahini Molasses”… Bu leziz isim fırından nasıl çıktı? Hikâyesi ne?
Çok dadli bir hikayesi var aslında. Her yaz okullar tatildeykan evde ablamnan yalnız uyanırdık. Her sabah, buz yerinden bide çıkarıp mikrodalgada defrost ederdim. Yanınada tahin pekmez yapıp bayıla bayıla yerdim. Sonra ben üniversite için İngiltere’ye daşınınca bu sabah ritüeli da benimnan beraber daşındı. Çoğu tanışdığım insana ya yemek sonrası yada snack olarak buluşduğumuzda “dadli yeylim dadli gonuşalım” deyip tahin pekmez yedirirdim. Yıllar sonrasında da, arkadaşlarımnan hep gonuşulan bişey; “sahne ismimiz olsa ne olurdu?” sorusu yüzünden sahne almaya başlamadan 2 yıl önce bile benim ismim “Tahini Molasses” olur diye garar verdiydim.
Sahnede senin en güçlü süper gücün ne?
Saçma duyulabilir ama süper gücüm bence gendimi gaybedebilmek olmalı. Sahnede olmayı değil da söylediğim şarkının hikayesine yogunlaşıp, şarkı bana ne hissettirirsa öyle hareket edip güya da evimde, mutfağımda söylermişim gibi gendimi gaybetmem. Bu yanım bana hep sahnenin vereceği stresi düşünmemem için yardımcı oldu.
Peki “off keşke görünmese” dediğin bir zayıf yanın var mı? (Sahne ışıkları acımasız biliyoruz…)
Zayıf taraf mı?…yok! Hahah ama gerçekden zayıf tarafım bence ses sistemi delisi olmam! Benim en dikkat ettiğim şey ses kalitesinin iyi olmasıdır. Sahneden anlarım zaten bişey yolunda gitmezsa. Ya da planladığım teknik şeylerin yolunda gitmesi. Kısacası perfectionismim. O yüzden her şeyi gendim yapmayı isderim ve tabiki bu İMKANSIZ.
Kıbrıs’ta sınırsız bütçe ve “ne istersen olur” özgürlüğüyle bir rüya show yapsan… Sahne nasıl görünürdü? Kimler olurdu? Neler yaşanırdı?
Eee şimdi bunu söylersam yapmak zorunda galacam!! HADDE MANIFEST. Çok isderim ki bir sahnem olsun, tavandan düşen böyle ince tül perdelernan dolu. Çapraz ışıklar ve inanilmaz bir ışık teknisyeniynan ayarladığımız ışık oyunları olsun ve ben başka perdelerde belirip yansımalarımnan şarkı söylerim..COME ON! Çünki çocukluğumda hatırlarım, Hacıvat ile Karagöz’e giderdik okulnan ve başka bir dünyaya yolculuk yapardık o güçücük Büyük Han odasında. İşte aynen bunu yapmak isderim. İnsanları başka bir dünyaya ayak basmışlar gibi hissettirmek, gölgelerin içinden çıkan müzisyenler ve sanatçılarnan beraber yolculuğa çıkacakları bir gece. Müziğin dansın ve eğlencenin bitmediği bir gece. Kimler olurdu? Yani kim isdersa bir parçası olmak vallahi gelsin olsun! Kapı açık, let’s create together! Hah bunu duyup finansal destek etmek isdeyen varsa, iletişim bilgilerimi bulsunlar hemen iletişime geçsinler, öpüyorum xx
Sahne kariyerinde “Ah keşke yer yarılsa da beni yutsa” dediğin bir an var mı?
Bir dakka kapı çaldı da geliyom…
“Kıbrıs’tan kaçtım, uzaklaştım, terk ettim gibi çok farklı yorumlar var. Sen kendi hikayeni nasıl anlatırsın? Neden başka bir yerde yaşamayı seçtin?
Hızlı cevap; okumaya geldim sonrada galdım. Uzaklaşmış hissetmem çünkü kimse büyüdüğü yeri seçemez ya. Sadece erişimi ya da öncelikleri varsa galdığı yeri seçebilir ya da değiştirebilir. Ben da okul sonrası gazandığım bu önceliklerle ve erişimi ile Ingiltere’ye geldim. Bu vesileylan da dașınınca, burada yaşamayı tattım, gendimi bulduğum yer burası olmuş oldu, gendini bulma serüveni asla bitmeyen bir süreç zaten ama bu süreçde bir aile kurdum Londra’da, bir iş ve bir sanat yolculuğuna da çıkmış oldum. KISACASI daha doyamadım. Şu anda beni adaya bağlı dutan en büyük şey çekirdek ve arkadaş ailem. Zaten sahne almak için yılda birkaç kez gelmeye başladım. Ayrıca bu da büyük bir önem. Londra’da olmamın sahne alabilmem ve kendi kendime ayaklarımın üstünde durmam için da büyük bir önemi var.
2050’ye geldik diyelim… Daha yetişkin bir Tahini olarak nasıl bir Kıbrıs hayal ediyorsun? Nasıl bir ada görmek istersin?
Ada (sistem ve politik olarak) batsın da geri çıksın. Zaten bir rivayete göre 7 kere batdı çıktı derler. Lütfen şimdiki hükümet ve hükümetler, batsın çıksın da ancak hayal edeyim çünkü şimdiki haliynan 2050’yi hayal edemem, edmek isdemem.
Evren geniş, yıldız çok… Başka bir galakside yeniden doğsan yine Kıbrıslı ve anadili Türkçe olan bir Tahini Molasses mi olurdun?
Vallahi güvercin olurdum, ordan oraya uçardım. Hatta bülbül olurdum çünkü şarkı söyleyerek uçardım! Yani, başka bir şey olmayı bilemeyik ve seçemeyik tabi. Kıbrıslı ve anadili Türkçe gonuşan biri olmak bana çok şey öğretti. Hem da, kuir bir Kıbrıslı. Bir da onu ekleylim yetmezmiş gibi adamızın içindeki kimlik politikaları… Neysa, ne gadar öğrendiysam o gadar da dayatılmış şeyleri unuttum. Bu galakside bu yolculuk beni buraya getirdi ve elimden geleni yapmaya çalışırım, hepimiz gibi. Ben geldiğim yerden gurur duyarim. Gene da ben güvercin olayım ama, bence çok dadlı olurdu.
