“Ya istifa edersiniz, ya da meclise gireceğiz!” demiş bazı sendika liderleri…
Girip n’apacaksınız o mecliste? İktidarı mı ele alacaksınız, “biz yöneteceğin şu andan itibaren!” mi diyeceksiniz? “Üreten biziz, yöneten de biz olmalıyız!” diyebilecekmisiniz? “Bu memlek bizim!” diyebilecekmisiniz?
Diyemeyecekseniz tüm bunları ve daha da fazlasını, meclise girmenizin ne yararı olacak bu mücadeleye ve bu halka?
Sormak istiyorum; amacınız ne?
Meclise girmekteki amacınızdan önce, yürüttüğünüz mücadelenin amacını soruyorum…
Her kavganın bir amacı vardır, sizin kavganızın amacı nedir?
Hayat pahalığının 9 ay boyunca ödenmeyecek olmasına mı isyanınız?
Bengihan, “Hükümetle Diyalog Talebimiz Yok, Bu Hükümet Gitmeli!” demiş mesela…
Bu mu amacı sendikaların?
Tamam, UBP-YDP-DP hükümeti gitsin, cehenneme kadar yolları var!
Ahmet Serdaroğlu, amaçlarının hem Tatar’ı, hem de hükümeti değiştirmek olduğunu bir yıl öncesinden söyleye gelmiştir hep.
Size de tuhaf gelmiyor mu bu iş? Sağcılığıyla, anavatancılığıyla nam salmış bazı sendikaların liderleri “solcu” Erhürman’ı seçmek için yollara düşmüştü, şimdi de UBP’yi alaşağı edip, hükümete CTP’yi getirmeye uğraşıyorlar…
N’olacak bu hükümet istifa ederse? Erken seçim olacak, değil mi?
Seçim olduğunda n’olacak?
Büyük olasılık, CTP ve muttefikleri hükümeti kuracak seçimden sonra…
Bu mu amacınız?
CTP, TDP’yi de yanına alarak hükümeti kuracak diye senaryolar yapılıyor etrafta…
İki partinin sayıları yetmezse HP var sırada…
Gene de tam olmazsa sayıları, TAM parti yetişecek imdatlarına…
Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde boşa uğraş vermemişti bu partiler, elbirliğiyle Erhürman’ı başkan yaptırdılar, şimdi mükafatlarını almayı bekliyorlar parlamento seçimlerinde…
CTP-TDP-HP-TAM gelecek, dertler bitecek mi diyorsunuz?
Bu kadro 2018’de 4’lü bir koalisyonda birleşmemişlermiydi? Dertler bitmişmiydi o zaman?
Hayır, bitmemişti!
Çünkü sorun, hükümet sorunu değil, iktidar sorunudur!
Kıbrıs’ın kuzeyinde hükümetler değişir, iktidar değişmez. Bu partiler gerçek iktidarı değiştiremezler. Çünkü, bu coğrafya Ankara’nın ekonomisiyle, siyasetiyle ve güvenlik güçleriyle yönettiği bir coğrafyadır. Hükümete kim gelirse gelsin, son tahlilde Ankara’nın “iktidar sözcüsü” durumunda olur.
Bazı partiler, bu gerçeği saklama gereği dahi duymazlar, açıkça kabullenirler Ankara’nın iktidarını. Bazılarıysa, Ankara’nın iktidarını “ele-güne karşı” gizlemeyi, kamufle etmeyi marifet sayar…
Her iki kesim de, günün sonunda Ankara’nın işbirlikçiliği için yarışırlar…
Sendikalarımız da, tercihlerini bu ikinci kalıp Ankara işbirlikçilerinden yana kullanmaya karar vermişler anlaşılan. Bir zamanların “Bu memleket bizim!” diyen KTÖS bile, bugün Ankara işbirlikçisi CTP’nin peşine takılmış durumda…
Tarih tekerrürden ibarettir derler ya, doğru değildir. Çünkü, birincisi trajedi ise, diğeri komik olmuştur hep!
Sıla hanım ne öneriyor?
“Tüm tarafların katılacağı bir masa kurarak konsensüs sağlayınız.”
Kim diyor bunu?
CTP Genel Başkanı Sıla Usar İncirli.
Kime diyor?
UBP-YDP-DP Hükümetine diyor, daha doğrusu öneriyor…
Bu önerinin anlamı nedir?
Bilindiği gibi, emperyalist dünya kriz içindedir. Bu kriz, herşeyden önce ekonomik bir krizdir. Emperyalist ekonomik yapı artık miyadını doldurmuştur, daha fazla ayakta duramaz.
Emperyalist tekeller, ortaya çıkan bu krizin yükünü geniş kitlelerin sırtına yıkmaya çalışmaktadır. Yani, kendi ekonomik açmazlarının, yapısal sorunları nedeniyle ortaya çıkan krizi işçi ve emekçilerin sırtına yükleyerek, rahatlamaya çalışıyor.
İşte, Kıbrıs’ın kuzeyinde yaşanan kaosun da esas nedeni budur. Hükümet ekonomik krizi kamu çalışanlarının sırtına yüklemek için önlemler almaya çalışıyor.
Hükümetin bu çabası karşısında, çalışanlar bu bedeli ödememek için direniyorlar.
Bir taraf, “sorunu biz yaratacağız, ceremesini siz emekçiler ödeyeceksiniz!” diyor.
Ekonomik ve siyasal kararları alanlar kim? Ülkedeki ekonomik yapıyı kurgulayanlar kim? Ankara ile ekonomik protokollar imzalayanlar kim? Dolayısıyla da, bu yanlış kararlar ve uygulamalar nedeniyle ülkeyi krize sürükleyen kim? Emekçiler mi, yoksa sermayedarlar ve onların temsilcisi siyasetçiler mi?
O zaman, ortada iki zıt taraf var; biri sermaye tarafı, diğeri emek tarafı…
Bu iki tarafın, bu koşullarda uzlaşması mümkün değildir!
Bu koşullarda sermaye ile nasıl “konsonsüs” sağlanacak? Taraflardan biri geri adım atması gerekecekse, bu hangi taraf olacak? “Konsensus” aynı fikir etrafında görüş birliğine varma, uzlaşma demektir.
Sıla hanım, “konsonsüs” derken, hangi temelde uzlaşılmasını öneriyor?
Sermaye kesimi HP’yi 9 aylığına değil de, 6 aylığına ödenmemesi noktasına gelirse, emek kesimi buna “tav olsun” mu diyor Sıla hanım?
Siyasal litiratürde bunun adı, sermaye işbirlikçiliğidir!
Emekçiler bu oyuna gelmemeli!
