#English follows
Dürüst olalım: rejimler darbelerle bir gecede ortaya çıkmaz. Sessizce yerleşirler; “vatansever bir restorasyon” kılığına bürünerek. Öncekiler gibi bunun da dört harfi var. 1933’te NAZİ’ydi. 2024’te MAGA. Başka bir yüzyıl, aynı formül.
“Büyüklük” yanılsaması her zaman aşağılanmadan doğmuştur. 1930’ların Almanyası “uyanmayı” özlüyordu. Yirmi birinci yüzyıl Amerikası “yeniden büyük olmayı” istiyor. İkisinde de yaralı bir gurur siyasal bir silaha dönüşmektedir: aşağılanmış bir halk, kurtuluş vaat eden bir lider ve suçlanacak bir düşman. Make America Great Again bir slogan değildir; “Deutschland erwache”nin retorik bir déjà vu’sudur.
Her otoriter hareket, düşmanına bir yüz bulmak zorundadır. Nazilerin Yahudileri ve komünistleri vardı; MAGA hareketinin göçmenleri, “liberaller”, translar ve “küreselciler”i var. Yöntem değişmedi, yalnızca mecra değişti. Goebbels’in radyo yayınlarından Musk’ın algoritmik akışlarına uzanan bu hat, propagandanın teknik olarak evrildiğini ama ahlaken aynı kaldığını göstermektedir.
İnancın sembolleri değişir, özü kalır. O dönem gamalı haç ve kartal vardı; bugün kırmızı şapka var. Kıyafet, basit bir tercih olmaktan çıkar, bir itirafa dönüşür. Giydiğiniz şey artık yalnızca bir renk değildir; yüzünü ve adını her yere yerleştiren bir “lider”e ve onun kurduğu anlatıya bağlılık beyanıdır. Her dogma gibi bu yapı da ironiyi kaldıramaz. Alay, otoriterliğe karşı en erken direniş biçimidir; tam da bu yüzden her zaman cezalandırılır.
Bugünün Kara Gömleklileri postal giymiyor, meşale taşımıyor. “MAGA Proud Boys” AR-15’ler (yarı otomatik tüfekler) ve hashtag’ler taşıyor. Mantık aynı: “vatanseverlik” adına özelleştirilmiş şiddet. “Güvenlik” bayrağı altında faaliyet gösteren ICE (Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza Dairesi), hukuki cilası olan modern bir Gestapo’ya dönüşmüş durumda. Ölen her protestocu, sınır dışı edilen her göçmen, mahkeme kararı olmaksızın yapılan her baskın “Amerika’nın meşru müdafaası” diye kutsanıyor.
Ardından yalanın tiranlığı gelir. Goebbels’in “büyük yalan”ından Trump’ın “Fake News”üne uzanan çizgide aldatma, basit bir yanlış bilgi değildir; gerçekliği aşındıran bir silahtır. Ortak hakikat duygusu çözüldüğünde yurttaşlar şekillendirilebilir hale gelir. Lider artık ikna etmez, tanımlar. Reich’ın radyo vaazları vardı; bugünün akışında botlar ve mikro-hedefleme var. Her iki durumda da hakikat tasfiye edilir, saçmalık normalleşir.
Faşizm geçit törenleriyle geri dönmez, mizah kılığındaki dijital içeriklerle gelir. Sırıtışlarla, “sadece soru soruyorum”larla, şaka yaptığını ısrarla söyleyen bir başkanla. 1933’te dünya Hitler’e güldü, ta ki gülmeyi bırakana kadar. 2026’da Trump’a gülüyor, ta ki şaka bir cephanelik ve bir üniforma edinene kadar.
Totalitarizm geçmişin hayaleti değildir; bugünün yükseltilmiş işletim sistemidir. Algoritma aynıdır: korku, düşman, kurtuluş. Demokrasi çoğu zaman şiddetle yıkılmaz; ilgisizlikten, bezginlikten ve tükenmişlikten çöker. Ve yurttaşlar umursamayı bıraktığında, otoriterlik sessizce kırmızı şapkasını yeniden takar ve tanıdık bir sırıtışla şöyle der:
“Tarihi bir kez daha tekerrür ettirelim.”
Make History Repeat Again: The Digital Face of a Familiar Authoritarianism
Let’s be honest: regimes don’t emerge overnight through coups. They settle in quietly, disguised as “patriotic restoration.” Like others before it, this one also comes with four letters. In 1933 it was NAZI. In 2024, it’s MAGA. Different century, same formula.
The illusion of “Greatness” has always been born from humiliation. Germany in the 1930s longed to “wake up.” Twenty-first century America wants to “be great again.” In both, a wounded pride becomes a political weapon: a humiliated people, a leader promising redemption, and an enemy to blame. Make America Great Again is not a slogan — it’s the rhetorical déjà vu of “Deutschland erwache”.
Every authoritarian movement needs a face for its enemy. The Nazis had Jews and communists; the MAGA movement has immigrants, “liberals,” trans people, and “globalists.” The method hasn’t changed — only the medium. From Goebbels’ radio broadcasts to Musk’s algorithmic feeds, propaganda has evolved technically, not morally.
Symbols of faith shift shape, not substance. The swastika and eagle then; the red hat now. Clothing becomes confession. You’re not just wearing color — you’re pledging allegiance to a narrative, to a “leader” who installs his face and name everywhere. And like every dogma, it cannot stand irony. Sarcasm is the first act of resistance to authoritarianism — which is why it is always punished.
Today’s Blackshirts don’t march in boots or carry torches. The “MAGA Proud Boys” carry AR-15s and hashtags. The logic is identical: privatized violence in the name of “patriotism.” ICE, operating under the banner of “security,” has become a modern-day Gestapo with legal polish. Every dead protester, every deported migrant, every warrantless raid gets baptized as “self-defense of America.”
And then comes the tyranny of falsehood. From Goebbels’ “big lie” to Trump’s “Fake News,” deceit isn’t mere misinformation — it’s a weapon of reality corrosion. Once the shared notion of truth dissolves, citizens become pliable. The leader no longer persuades — he defines. The Reich had radio sermons; today’s feed has bots and micro-targeting. In both, truth is liquidated, and absurdity becomes normalized.
Fascism doesn’t return with parades — it arrives as memes. With smirks, with “just asking questions,” with a president who insists he’s joking. In 1933, the world laughed at Hitler — until it stopped laughing. In 2026, it laughs at Trump — until the joke grows an arsenal and a uniform.
Totalitarianism isn’t the ghost of the past; it’s an upgraded operating system of the present. The algorithm is identical: fear, enemy, salvation. Democracy rarely dies from violence — it dies from fatigue. And when citizens stop caring, authoritarianism quietly puts its red hat back on and says, with a familiar grin:
“Make history repeat again.”